نگاه غیر کلیشه ای به علم دامپزشکی

باره يا بارگي که به اسب باربر گفته مي شود.
بالاد و بالاده،به اسب تندرو يا اسب يدکي گفته مي شود.
بوز،به اسب نيله(کبودرنگ) گفته مي شود.
توسن،اسب سرکش را مي گويند.
جُرده،به اسب اخته مي گويند.
چرمه،به اسب سپيد يا اسبي که دست و پايش سپيد باشد گفته مي شود.
خنگ،اسب سپيد را مي گويند.
سمند،اسب زرد را مي گويند.
نَوَند،اسب تندرو را مي گويند.
يَکران،اسب نژاده و نجيب را گويند.
عمر خيام در کتاب نوروزنامه نام گونه هاي اسب را چنين بيان مي کند:

الوس چرمه، سرخ چرمه، تازي چرمه، خنگ، بادخنگ، مگس خنگ، سبزخنگ، پيسه? کميت، کميت، شبديز، خورشيد، گور سرخ، زردرخش، سيارخش، خرماگون، چشينه، شولک، پيسه، ابرگون، خاک رنگ، ديزه، بهگون، ميگون، بادروي، گلگون، ارغون، بهارگون، آبگون، نيلگون، ابرکاس، باوبار، سپيدزرده، بورسار، بنفشه گون، ادس، زاغ چشم، سبزپوست، سيمگون، ابلق، سپيد، سمند.